گاهی یه حدیث نبوی باعث میشه لابلای تاریخ یه رفیق واسه خودت پیدا کنی: «خدا رحمت کند ابوذر را که تنها میزید، تنها میمیرد و تنها برانگیخته میشود»

خاک بر سر اون ملتی که خودش تحت ظلم خفه خون گرفته ولی داره برای مظلومیت عباس و حسین و زینب و... عزاداری میکنه. اونا اونچیزی که لازم بوده در زمان خودشون انجام دادن، ما اونچه که در زمانمون لازمه انجام دادیم؟! اگه جوابمون نه، پس لطفا خفه خون بگیریم و اینقدر اینها رو با اسطورهپردازیهای چندشآورمون تحقیر نکنیم.

این روزای محرم و عزاداریش فقط برای اون آخوند و مداحی سودمنده که شبی فلان میلیون تومن بابتش پول میگیره. باقی ول معطلن...

همیشه با خیال اینکه یه روزی همه اون آهنا از پاهات کنده میشه، مثل فلجا داری میدویی. اون آهنا هم یه روزی کنده میشه. بعدش دوباره شروع به دوییدن میکنی اما اینبار نه خودت میدونی برای چی و نه دیگران. شاید خیلیام همراهیت کنن. اما بالاخره یه لحظهای فرا میرسه که وایمیستی و به خودت نگاه میکنی؛ نمیدونی داری چیکار میکنی. فقط یه چیزی رو میدونی: دیگه کافیه...

یه آقای میانسال و به شدت آرومی هست که هر چندوقت یه بار میاد و همیشه هم روی میز 15 میشینه. یه چایی سفارش میده و غرق صحبت با کسی میشه که روبروشه. اونور میز پشت ستونه و از پیشخون قابل دیدن نیست. به بهونه جمع کردن میزا میرم اونطرف ستون رو نگاه میکنم. هیچ مخاطب خاصی روبروی این موجود تپل و عینکی که موهای نقاط کرنرش رو هم به دست باد سپرده، ننشسته...

خر از کون سر درنمیاره؟

کون از خر سر درنمیاره؟

سر از خر کون درنمیاره؟

کون از سر خر درنمیاره؟

خر از سر کون درنمیاره؟

سر از کون خر درنمیاره؟

مثل ساسکهای که از همه متنفره و میخواد تنها باشه، نیازمند ناروتویی هستم که تکتک سلولهای تنهاییم رو بفهمه و هیچ رقمه ولکنم نباشه، حتی اگه خودم ازش بخوام...

داستان طبقه کارگر توی این خرابشده شبیه ماجرای اون کسیه که یک ساعت مال طرفش رو میلیسه و بهش حال میده، بعدش که نوبت خودش میرسه، یارو جیغ میزنه: آی به دادم برسید. تجـاوز...

تلاش برای هموزن و قافیه موندن با دیگران پدر صاببچه رو درمیاره. این حتی درباره عارفی مثل مولانا هم صادقه چه برسه به من مفلوک: رَستم از این بیت و غزل، ای شه و سلطان ازل / مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا

همغذا شدن با آدما یه بده بستونی توشه که توی شکلای دیگه ارتباط همچین حالتی وجود نداره.

اولین مرحله درمان خودآزاری اینه که فرد بخواد درمان بشه و برای اینکه فرد بخواد درمان بشه نباید خودآزار باشه.

این خیلی خوشبینانه است که دنیا رو به قطار در حال حرکت و مرگ رو به پیاده شدن ازش تشبیه کنیم. بودن توی این دنیا از جنس انتظار و سکون توی یک ایستگاهه و مرگ سوار شدن به قطاری که تا ادامه میرود...

تا زمانی که خودت رو یکی از وراث جهان آفرینش ندونی، باید به ازدستدادنِ قبل از دستیابی عادت کنی.

کاش اونقدر که درباره جهت قبله حساسیم، نسبت به رفتارمون و درجه دوروییمون حساس بودیم.

یکی از دلایل صفر و یکی بودن خودم رو تازه کشف کردم: متولد شدن در مرز بین بهار و زمستون.

اونایی که میگن "با کتاب خوندن نمیشه زندگی کردن رو یاد گرفت"، همینم با مطالعه فهمیدن.

داستاننویسا آدمایی بودن که توی زندگیشون به اون چیزی که میخواستند نرسیدند، پس شروع کردند به خیالپردازی درباره خواستههاشون. این موضوع حتی درمورد اونایی که درباره موفقیت مینویسند هم صادقه.

یه موجوداتی هم هستند که کل پستای وبلاگشون رمزداره. اینا همونان که توی اینستا متن میذارن، توی توییتر عکس. توی گروه هم لابد چت میکنند. فقط یه چیز میتونم به این دوستان بگم: داداش داری اشتباه میزنی!

دنیا غار افلاطونی نیست، غار دموستنسیه...

ما آدما مثل الکترونیم. در لحظه تولد توی اولین و نزدیکترین مدار به هسته قرار داریم. در هر مرحله از زندگی با از دست دادن یه چیزایی به اوربیتال بالاتر میریم. این از دست دادن اونقدر ادامه پیدا میکنه که بالاخره از جاذبه هسته خلاص میشیم و میمیریم. به نظرتون اون هسته چی میتونه باشه؟